Bring It On: een meelijwekkende voorstelling of een cheerleadingtriomf?
Ik zal niet liegen: als kind dacht ik dat dit misschien wel de beste films waren die ooit gemaakt waren. Wat zou een twaalfjarige nog meer kunnen wensen dan knappe tieners in prachtige outfits, die ongelooflijke routines uitvoeren en niet alleen strijden om trofeeën, maar ook om hartenbrekers die zich voordoen als liefdesinteresses? Maar nu ik volwassen ben, begin ik me af te vragen of deze films cheerleading wel weergaven zoals het hoort.
Na uitgebreid onderzoek (alle vijf films opnieuw bekijken met een zeer grote kom popcorn) kwam ik tot de conclusie dat niet alle films evenveel nadruk legden op het cheerleadingelement. Eén ding viel op naarmate de films vorderden: er zat steeds minder stof aan elke outfit. Dat was echter niet het geval toen ik in het echt cheerleadingwedstrijden bijwoonde. De liefdesinteresse werd ook steeds stereotieper, iets waar ik persoonlijk geen fan van was.
We beginnen met de echte klassieker: Bring It On uit 2001, met onze hoofdrolspeelster Torrance Shipman, gespeeld door Kirsten Dunst. Helaas kreeg deze film slechts een 6/10 op IMDb, maar hij heeft een speciaal plekje in mijn hart als cheerleadingfilm. Dit was de eerste cheerleadingfilm die ik ooit zag, en niet alleen heeft hij een zeer aantrekkelijke liefdesinteresse, hij zorgde er ook voor dat ik cheerleader wilde worden! Misschien ben ik er iets te laat mee begonnen, maar voor mij is deze film nog steeds een prima manier om een middag door te brengen! Ik ben het eens met de artikelen van Robert Koehler in Variety, waarin hij benadrukte dat dit een van de eerste films was die “de fysieke gedrevenheid en eisen van cheerleading succesvol weergeeft”. De film vindt een balans tussen een All-American romcom en een duidelijke weergave van de sport.
Een paar gedachten en vragen tijdens het kijken naar onze tweede film, Bring It On Again: moeten alle cheerleaders blond zijn? Ik begrijp ook dat de sport fysiek zwaar is, maar moet het zo hardhandig zijn? De film begint met Whittier Smith, die droomt over haar mogelijke mislukking. Dat eindigt ermee dat een jury haar “loser” in het gezicht schreeuwt - niet bepaald opbouwende kritiek voor de 21e eeuw... De cheerleadingaanvoerder krijgt opnieuw de opdracht om haar “als silly putty rond te draaien”, een verwijzing naar de meedogenloosheid van de beruchte Dance Moms, waarvan ik ook niet denk dat die kenmerkend is voor modern cheerleading. Toch waardeer ik het feit dat onze hoofdrolspeelster niet de bekende “twig bitch” uit de andere vier films is. Door de hele film heen wordt bovendien vreemd gesuggereerd dat alle mannelijke cheerleaders in zekere mate homo moeten zijn. Zo beweert een footballspeler dat hij de cheerleadingjongen in elkaar moet slaan, in een subtiele homofobe sneer. Ik ben tot de conclusie gekomen dat dit misschien wel mijn minst favoriete Bring It On-film is, puur omdat hij afschuwelijk controversieel en pijnlijk ongeloofwaardig is als voorstelling van cheerleading.
Naarmate we bij de laatste drie Bring It On-films komen, merk ik dat ze allemaal in elkaar beginnen over te lopen. Ik wil ook erkennen dat er eigenlijk zes Bring It On-films zijn, maar persoonlijk is Bring It On Worldwide #cheersmack uit 2017 niet van hetzelfde niveau als de rest van deze absolute klassiekers. Ik denk dat de film uit 2007, Bring It On: In It to Win It, mijn op één na favoriet uit de reeks is, omdat hij technisch gezien het meest op de sport gericht is. De wedstrijd die in de film wordt getoond, is misschien wel een van de nauwkeurigere weergaven. Problematischer is echter dat de gebruikelijke stereotypen - het Afro-Amerikaanse “getto”-meisje, de domme blondine en de verwijfde mannelijke cheerleader - nog steeds aanwezig zijn. Hoewel deze etiketten later in de film worden ontkracht, zouden kijkers er beter aan doen iets te bekijken dat überhaupt niet op stereotypen terugvalt.
Wat ik kort uit alle vijf de films heb gehaald:
- Cheerleading is zwaar... Veel zwaarder dan ik als twaalfjarige dacht.
- Liefdesinteresses zijn een essentieel onderdeel van tienerromcoms.
- Blijkbaar zijn de meeste cheerleaders blond (wat niet echt waar is).
- Iedereen houdt van een cheerleadingfilm. Deze films waren iconisch voor veel jonge meisjes (en jongens) die nu professioneel aan cheerleading doen, wat duidelijk blijkt uit het feit dat er regelmatig naar wordt verwezen in de nieuwe Netflix-documentaire Cheer.
En tot slot zijn de relaties binnen je cheeream belangrijker dan wat dan ook: van erop vertrouwen dat ze je opvangen tot je overeind helpen wanneer je valt.
Romy ©2020
